panhaema

Ne mutlu bana ki evde ufak bir makina parkım var. Genellikle deneysel takıldığım bu ortam, son zamanlarda çevresel şartlarla değişmek zorunda kalsa da (squid server: 4gb cache; bkz) yine de bana ait ;)

Bu parkın en yaşlı üyesi Xubuntu LTS ile çalışmakta ve sadece internet ortamlarına akmaya yaramaktaydı. Ta ki geçen Pazar yerimde duramayıp, kendisini 7.04 yapmaya karar verene kadar…

Kısaca ön bilgi vereyim: Tüm yükseltme prosedürü başarıyla tamamlanmış görünüyordu. makineyı yeniden başlattığımda çekirdeğin kök dosya sistemini bağlayamayıp beni busybox’a attığını fark etmem ile olaylar gelişti…

1. gün: Elim olay henüz gerçekleşmişti. Grub’daki UUID yerine /dev/hda1 yazarak işe başladım. Zaten UUID mevzusuna pek ısınamadım henüz. Önce çekirdekten şüphelendim. Bu gibi durumlarla karşılaşma ihtimalinde ötürü dist-upgrade sırasında genellikle eski çekirdeği korumayı yeğlerim. Bu sefer de öyle yapmıştım. Fakat eskisi de yenisi de aynı yerde aynı hatayla süreci kesiyordu. Çekirdeğe dair şüphelerim, mucizevi bir şekilde son bulmuştu. Artık initramfs’den şüpheleniyordum!

Knoppix ile makineyı açıp (Ubuntu Live CD’leri de aynı hatayı yapıyordu) chroot ile kök dosya sistemini bağladım. Gusty, edgy ve Debian Sid depolarından çeşitli initramfs-tools sürümleri denedim. Yaird ile initramfs-tools’u değiştirdim. Olmadı…

2. gün: Biraz google araştırması yaptım, piix modülünü yüklemek işe yarıyor diye okudum ve uyguladım. Olmadı… Aslında alternate cd’si ile kurulum yapıldığında bu tür bir problemin yaşanmadığından da söz ediliyordu ama. Bu kadar vakit kaybına tahammül edemezdim. Bu makinenın işlemcisi  sadece 233 mhz!

3. gün: DSL kullanmaya karar verdim. Bu kararın verdiği huzurla, zihnim açılmış olsa gerek çok basit bir modül kombinasyonunu denemediğimi fark ettim. Busybox a düştükten sonra:

modprobe ide-disk

modprobe ide-generic

Ctrl+D

İle sistemi açmayı başardım. Fakat sorun bu kadar değildi. Bunu her seferinde elle yapamayacak kadar rahat bir bireyim. /etc/initramfs-tools/modules e elle yüklediğim modülleri ekledim ve yeni init’i şu şekilde oluşturdum:

# update-initramfs –u

Her şey yolundaydı. Bu 3 günlük deneyim sırasında bazı fikirler belirdi, şöyle:

Bence tüm Linux dağıtımları her sürümleri için bir destek bitimi tarihi yayınlamalı. Nasıl olsa bedava, yükseltin yaklaşımını doğru bulmuyorum. Kullanıcı sürüm yükseltme süresini destek süresinin sonunu bilerek ayarlayabilmeli. Yeni sürümler çıktığında, yükseltmeme kararı verebilmeli ve buna rağmen desteklenmeli. Ubuntu’nun yaklaşımı bu bağlamda çok makul. Örneğin LTS, 2006-2009 aralığında destek sunuyor. Bir işletim sisteminin kullanıcı uzayında en önemli prestij kaynaklarından biridir destek. Açık ya da kapalı, yükseltmemeyi tercih etmesine rağmen, desteklenen ve güvenliği için çalışılan bir bir işletim sistemini kullanmak her aklı selim bireyin varacağı son noktadır diye düşünüyorum.

Ben 2009’a kadar desteklenecek bir sistemi neden yükselttim?

Karşı soru: Depresyondaki hanımlar neden saçlarıyla uğraşırlar?

 Benimkisi tamamen meraksal…