 Son savaştan sonra döndüğüm yeri, evimi tanımakta zorluk çekerken... Uzun zamandır görmediğim insanların, daha ilk karşılaşmada bana dair kaybolan ne varsa yüzüme vurmalarına alışmaya çalışırken, prensesimin mahzene kapatıldığını fısıldadı titrek bir ses... Oysaki bir daha savaşmayı düşünmüyordum. Kazandığım her zaferin tecrubesini, bilgeliğe dönüştürme çabasında olacak ve huzur için dua edecektim. Bunu uzun uzun düşünmüştüm savaş sırasında: "Bu sefer de diri çıkmayı başarabilirsem, evet, bu sefer de kurtulabilecek kadar şanslıysam; bir ömür boyu yanlızca huzur için dua edeceğim!". En azından denemiştim...
O titrek sesten sonra hissedebildiğim tek şey, içimdeki korun yavaş yavaş alev almasıydı. İçimdeki nefret, ızdırabımla birleşiyor; öfkem gözlerimle yer değiştiriyordu. Karışan ruhum, o koru alev alev yanana kadar besledi. Bazıları için aptalca bir cesaret gösterisidir, bir şatoya tek başına saldırmak. Aslında benim için de öyleydi. Ta ki hayallerim benden alınana kadar...
Ejderhalardan korkardım. Küçükken hikayeleriyle beslenen her çocuk gibi. Hem de çok korkardım... Ama artık bir anlamı yok. Kalbim bütün bedenimi yakıyor! Ben zaten yanıyorum, ejderhalar kimin umrunda? Alevlerin içinden geçtim. Yanmadan. Acı çekmeden. Vücuduma defalarca hançerler sokuldu, kılıçlar defalarca kesti. Hissedemedim. Çünkü daha büyük acılar içerisindeydim...
Korkuyu unuttuğumu sanıyordum... Tekrar hatırladım: Kaybetme ihtimali... "Seni senden uzak savaşırken bile kaybetmedim" diyordum kendi kendime. "Senin için savaşırken bu asla olmaz!"... Gerekirse senin için kendimden de vazgeçerim. Ama senden asla...
^tag is evil! hayal
3
yorum yapılmış.
ezgi (ezgicandas77@yahoo.com) yazmış (08 Jan 08, Saat 04:20):
Kısa kurgularınızı ilgiyle takip ediyor ve çok başarılı olduğunuzu düşünüyorum. Profesyonel yayınlar yapıp yapmadığınızı bilemiyorum ama yayınevim sizinle çalışmaktan gurur duyardı...
İlginizi çekebilme ihtimaline binayen, iletişim bilgilerimi size e-posta yoluyla gönderdim. Sizinle tanışma şansı bulacağımı ümit ediyorum.
|
zz (zz) yazmış (17 Jan 08, Saat 23:11):
Sensizlik bana ait, senin hiç tatmayacağın acısını bilemeyeceğin kocaman bir hiçlik... Sensizlikle savaşım, gözlerinde kaybolduğum kısa anlar için... Sen herşeye değersin......Dinlediğim bir öyküde ana fikir, herkesin birgün gerçek aşka tanık olacağı idi... Gözlerinde buldum ben aşkı... KOR gibi yanan yüreğimin ortasında... Korkuyorum, Bildiğim başka bir gerçekte, Mutlu Aşk yoktur...Sensizlikleyim yine...
|
zz (zz) yazmış (20 Jan 08, Saat 16:39):
Her arzu bir vaadin peşinden gider. Bu vaadin doğası baştan çıkarmadır. Annenin bebeği vitalize etmesini “baştan çıkarma” olarak görebiliriz. Anne bebeği yaşam adına, yaşam için, yaşama doğru baştan çıkarır. Anne bebeğin dünden –ezelden- razı olduğunu tamamına erdirir. Ve tamamına erince, bebeğin yaşamı boyunca işleyecek arzu zembereği gerilir.
* Her Rüzgar Savuracak Bir Toz bulur,
* Her Hayat Yasanacak Bir Can Bulur,
* Her Umut Gerçeklesecek Bir Düs Bulur
* Bulunmayacak Tek Sey Senin Benzerin.....
|
|
