Yazmak için motivasyon gerek. Bense uzun zaman sonra, yeniden biriktirmeye başladım motivasyonlarımı  

İlhama muhtacız hepimiz...

90'lı yılların başındayız. Gökçeada'dayım. Sıcak bir yaz gecesi, sahil boyundaki yolda yürüyorum. Tek başımayım. Saat gece yarısını geçeli çok olmuş. Etrafta çıt yok. Ara sıra dalga sesleri duyuyorum. Denizden gelen sesleri hep huzurlu bulmuşumdur... Birden sahil yolunu aydınlatan bütün lambalar sönüyor. Etraf zifir-i karanlık oluyor. Tedirginliğim yükseliyor. Sağa, sola, önüme, arkama bakıveriyorum bir çırpıda. Olası bir tehlikeyi ararken, gökyüzüne gözüm takılıyor bir an. Tam bir şölen, o kadar karmakarışık ve büyüleyici ki... Ne zaman gökyüzüne baksam, hayatım, sorunlarım, hırslarım, düşmanlarım, dostlarım ve ben; o kadar küçülüyoruz ki... Güçlü bir lodos alıyor birden beni benden. Adeta uçuyorum kendi kendime, ayaklarım yerden kesilmeden. Dalga sesleri büyüyor kulaklarımda. Nereye gideceğimi unutuyorum. Dünya ile bağlarım kopuveriyor. Gökyüzünü izlerken; dalga seslerini dinlemek ve rüzgar yüzüme vururken, kumlarda uzanmak. Hayatımda bu kadar ben olduğumu hissettiğim çok az anım var. Gün ağarırken birileri yaklaşıyor bana doğru. Ben Dünya'ya güneşle beraber geri dönerken. Ailem... Deliye dönmüşler. Henüz 10 yaşındaydım o zaman. O yaz, bir daha yalnız dışarıya çıkamadım. Neredeyse psikologa götüreceklerdi beni, o gece yüzünden 

30'a 3 kala, şimdiki zaman. Çoğu kez düşündüm bu anımı. Her seferinde daha güçlü hissettim kendimi... Siz ne kadar dolu yaşıyorsunuz, bilemem. Ben çok dolu yaşıyorum, belki o gece hakkında yazdıklarım çok saçma gelir size, kim bilir... Bense şu yaşıma kadar, hayatımın kontrolünü elimde tuttum hep, bu anının bende  yarattığı maneviyatın da etkisiyle. Şöyle bir geriye bakınca, acayip doldurmuşum geçen yıllarımı, pek çok şey yapmışım. Pek çok tecrubem olmuş. Geçen 1-2 yılda bile, maddi açıdan (30'lu yaşların çan eğrisi) bir dönem çok güçlüymüşüm, bir dönem iflas etmişim...

Şimdilerde yükseliyorum yeniden. Daha sakin düşünmeyi öğrendim; sadece 2 yılda 

Hepimiz, mütemadiyen, testilerimizi elimizden düşünüyoruz, kırıyoruz; hayat yolculuğumuz devam ederken.

Önemli olan yürümeye devam etmek...

Çünkü amaç: Yolculuğu bitirmek, testi taşımak değil sevgili fani dostlarım.

Güçlü olmayı öğrenin...

02/06/09

Selamlaşma dürtüsü,

Bir tür, ben dostum, sana zarar vermeyeceğim ifadesi. Selamlaşma isteğinin yön bulmaması, iç huzuru kaçıran bir durum.

Terzi,

Vitamin talebi yüzünden işini yapmamayı seçebilen yine de gelme ihtimaline binayen çalışabilen kişi.

06/06/09

Yıldırım,

Garip bir bunalım. Hissiyatı bozuk bir gün. Saçma düzenlerin düzensiz dağılım gecesine hazırlık.

İçinde yaşama, dışarısıyla bağ kurmama. Gördüğümü düşlediğim rüyaya dönüş isteği.

07/06/09

Çöle dönüş,

Onca insan arasında tamamen yapayanlız. Bitkin ve yorgun... Bomboş bir bakış. Hayata dair tek duruş. Bomboş bir bakış...

12/06/09

Parçalanmak,

Süzülen kanlar ve sarkan et parçaları. Donuk bi ifadeyle birlikte. Kendi başına gelme korkusuyla saklama / saklanma isteği.

Evet, insanlar boşuna korkmuyorlar...

16/06/09

Yanlızlık,

Anlatırken kullanacağım çöl tasvirinin ne kadar da basmakalıp olduğunu düşündüğüm tarif. Derin boşlukların içinde kaybolup, sonsuza kadar düşmek. Tek başına...

Sabaha karşı yaşanan tek kişilik psikolojik çözülmeler piyesi... Hızlıca kalkmalısın Uğur...

22/06/09

Hafıza,

İşlerken bir gökkuşağı şöleni. Renk renk anılar, tebessümler ya da üzüntüler demeti.

Karanlık iken başıboş hissetme, kendinden uzaklaşma hali. Ait olduğun yaşamı kaybetmek...

03/07/09

Hiç bir şeye sana içerlediğim kadar içerlemiyorum...

16/07/09

Sancılı (FMF), sancısız (cilbert) hastane günleri... Öyle günler geçmiş ki "çok şükür" dedirten yer. Kötünün iyisi kavramı.

Az kaldı...

28/07/09

Sen, gördüğüm iyilerin en iyisi, beyazların en beyazı, meleklerin en masumusun...

Beyazlar giyen agresif meleklerin arasında...

Sabır... Bunca gün sadece bunu öğretti.

Tut ellerimi, sakın bırakma
En karanlık anların ışığı ol
Kalbim, kalbin için atıyor; durdurma beni
Sadece sev beni…

Aşkın için yaşıyorum, bir ömür daha bekletme beni
Düşlerimiz ortak olsun yeter
Rüzgarlarla uç, yağmurlarla yağ üstüme, şimşek gibi çarp beni
Gülümse yeter, sonra istersen öldür beni…

Benim senden dönüşüm yok… Mazur gör beni
Sadece sev… Sev beni
Düşlerim ol yeter
Sonra istersen yak beni

Küllerimi rüzgarlarla savur
Gözyaşlarınla bekle beni
Küllerim bile sana dönecek
Gidecek başka bir yerleri yok ki…

♣ İskambil destelerinden kaleler yaptım…

♣ Televizyondaki uzun burunlu adamın söylediği gibi: “Dudaktan kalbe bir busedir aşk”…

♣ Umarım öbür taraftan burada olan bitenleri izleyebilirim. Hım… İzlemesem daha mı iyi olur acaba…

♣ Bir sonraki hayatıma uçabilen bir böcek olarak uyanmak istiyorum. Evimin olduğu sokağın yollarında uçmak, çiçeklerini daha yakından görebilmek, yolun ızgaralarından karanlık ve fantastik labirentlere dalmak istiyorum… Arkamda bıraktığım insanları izlerim belki de. Yeniden doğmuş bir böceğin psikolojik çözülmeleri…

♣ Kontrolün sende olmadığı bir hayat, aslında sana ait değildir. Sen aslında hiç yaşamadın…

♣ Keşke bir kedim olsaydı…

♣ Kanoları oldum olası güvensiz bulmuşumdur zaten…

♣ Gerekenden fazla muhasebe yaptım hep, yaşadım işte…

Tamamen soyut bir uçak yolculuğu neticesinde, Atlantis’i keşfettim… Fakat o kahrolası antik yazarların, şarapla bulanmış kafalarında oluşturdukları ütopyadan eser bile yoktu… Sonu olmayan bir çöle düştüm… Sanrılarla boğuşuyorum…

Size söylüyorum; neolitik devrimden habersiz, kapitali “yaşam” sanan ve hayatında gördüğü en fantastik yerin, bir ay önce arka sokakta açılan alışveriş merkezi olduğunu düşünenler: Issız bir yere düştüğünüzde, yanınıza alacağınız her şey sadece sudan ibaret olmalı. Sadece su…

"Ve Rab gördü ki, yeryüzünde adamın kötülüğü çoktu, ve her gün yüreğinin düşünceleri ve kuruntuları ancak kötü idi ve Rab dedi, Yaratığım adamı ve hayvanları, sürünenleri ve göklerin kuşlarını toprağın yüzü üzerinden sileceğim, çünkü onları yaptığıma pişman oldum.”

Eski Ahit, Tekvin Bap 6

Derken alarm çalmaya başlar…

Ruh bir rüyadan uyanır. Adı hayat olan başka bir rüyaya dalar… Güneş doğar, gölgeler küçülmeye başlar.  Kalp sevgilinin sıcaklığını duyar ve konuşur: O da uyandı… Seni hissediyor... Seni düşünüyor... Seni özlüyor…

İnsan sevgi için var. Ruh eşini bulmak ve onu sevmek kadar mutluluk veren bir şey daha yok yeryüzünde…

Aşk üzerine yazılanların ne kadar öznel olduğunu anlıyor insan, aşık olunca… Çünkü her aşk kendi hikayesini yazıyor…

"Dünya ve kumlar yanıyor. Yüzünüzü yanan kumlara ve yolların toprağına dayayın. Çünkü aşk ile yaratılmış herkes bunun izini yüzünde taşımalı ve bu yara görülmeli. Bırakın kalbinizin yarası görülsün, çünkü sevgi yolunda yürüyenler bu yaralarından tanınırlar."

Hz. Muhammed

Gözlerim kapalı, ayaklarım yere olabildiğince sert ve güçlü basıyor; kollarım açık bekliyorum… İçten, ince bir merakla: Geliyor mu?

Derken tekrar alarm çalmaya başlıyor, ürküyorum…

Uçsuz bucaksız Atlantis çölüne döndüm, uçağımın düştüğü çöle…

Susuzluk… Düş içindeki düş… Hatta o düşün de içindeki düş…

Geliyor…

“Sevgi sabırlı ve sevecendir; sevgi kıskanç kibirli yada gururlu değildir; sevgi hasta yapılı; egoist yada rahatsız edici değildir; sevgi; yanlışların hesabını tutmaz; sevgi şeytanla mutlu değil, gerçekle mutludur. Sevgi asla vazgeçmez; inancı, umudu ve sabrı asla başarısızlığa düşmez. Sevgi; başı ve sonu olmayan bir şeydir... İnanç, umut ve sevgi. İşte bu üçü önemlidir. Ama en büyükleri sevgidir.”

Hz. İsa

Rüzgar ruhumu yaprak misali savururken bu ıssız sokakta,
Kalbim sokak lambalası misali, karanlık yolları aydınlatır.

Ruhum kaldırımlardan, sendeleyip düşerken yola,
Kalbim yolun dehlizlerinden, akarsuya, denize karışır.

Bulut yağmura küsmüş, varsın yağmur yağmasın,
Kalbim yağmuru gözlerimde yaşatır.

Şimşekler rüzgarlarla, yağmurlar bulutlarla, güneş ayla kavgalı...

Gökyüzü denizlerinde süzülen kayıklar görüyorum, sessizce salınırken semaya, sakin tınılar duyuyorum...

Güneş doğuyor...

İkarus'un tutkusu akla girmesin bir kere; yavaş yavaş eriyorum...

De facto düşlerin, maksimum düzensizliğe özlemi: Aşk...

Terk eyleme isteği dile gelir. Mekan durur, zaman durur... Nefes verilir ama geri alınamaz. Nefes, ruhatan, ruh da bedenden kayıp gider... Bu yaşta ölmek, beklenmedik bir şeydi... Kalp isyan eder: "Ölmedin, terk edildin sadece!" Keşke ölseydim der ruh: "Ölseydim de bir hayat bağladığım nefesi keybetmeseydim. Keşke, sussaydım da dile gelmeseydim. Keşke ben bu değilim demeseydim..." Ruh kaybolur karanlıkta, nefes zaten yoktur artık. Bir ruh kaybolmuş çok mu? Yaşamın ızdırabı toprakta son bulmuş, garip mi? Nefes zaten yorgundu ciğerlerde kavrulmaktan, değil mi?

Kalpteki yaralar kutsaldır, çünkü hepsi sevgiyle deşilmiştir. Hiç kapanmaz, sürekli oluk oluk kanar derken; kalp de isyan eder... Gözde yaş, kalpte kan, bedende ruh kalmamış; bu karanlık garip mi? Ruhun dostu nefes gitmiş, artık cennetten ona ne?

Beden soğur, ruh uzaklaşır...

Çanlar beden için çalmaktadır... Usulca fısıldanır: "Senin de ölmeden mezara girme vaktindir..." Nefes küsmüş, ruh küsmüş, kalp küsmüş. Beden cenneti neylesin...

Ey aşk...

Havadaki kasvet biraz da benden. Ruhun esareti gönüllü ama; yar'a ulaşamama korkusu var. Ruhu kaybetme korkusu var. Şu koskoca alemde yanlız bir kul olma korkusu var. Gözlerinden akan yaşları silememe korkusu var... Nicesi, sana yaklaşıp, seninle ölememe korkusu var...

Nefeslerim sayılı, adımlarım azalıyor olsa da; gözlerinde ölümsüzleşse de yaşam, damarlarımdan sen akıyor olsan da, tenim titriyor yokluğunda. Düşüncelerim solarken alabildiğine, aldığım nefesler intihar naraları atıyor ciğerlerimde...

Mevsimsiz düşen yapraklar gibi, ansızın ruhum düşüyor bedenimden; hayat duruyor artık...

Bahçelerim, çiçeksiz sensiz; sevince sevdam, susunca kalbim yansa da, ben bende değilim sensiz...

Hayallerden sual olunmazmış ki; gel artık, sadece ben değil, bahçemdeki vişne ağaçları da sensiz...