"6 inçlik (15 cm) bir silikon yongasının üretimi için kullanılan bazı malzemelerin hesabını “Electronic Industry Good Neighbour Campaign” adlı kuruluş yapmıştı birkaç yıl önce:

* 90 metreküp çeşitli yoğunlukta gazlar

* Yarım metreküp zararlı/zehirli gazlar

* 10 bin 342 litre iyonsuz su

* 10 kilo çeşitli kimyasallar

* 285 kilowatt saat elektrik enerjisi

Sonuçta 15 cm bir yonga yapılıyor. Ama şu atıklarla:

* 11 kilo sodyum hidroksit

* 13 bin litreye yakın atık su

* 3 kilo çeşitli zararlı atıklar

Bir başka hesap: 2 gram ağırlığında bir yonga üretiminde 1.6 kilo fosil yakıt + 72 gram kimyasal + 32 kilo su kullanılıyor. Tek bir yonga ağırlığının 700 katı!

İşi biten elektronik cihazlar, “çöp” olunca, sökülmek üzere Çin, Hindistan ve Nijerya başta 3. Dünya’ya gönderiliyor. (Bizim Aliağa kıyısına, Bangladeş’e söküme getirilen gemiler gibi). Sadece Çin’in Guiyu yöresinde 110 bin kişi, geçimini bu atıklardan sağlıyor. Gündelik kazançları 2-4 dolar.

Yılda 20-50 milyon ton elektronik atık oluşuyor. Bunun değeri 2009 yılında 11 milyar doları bulacakmış. Bu verileri sıralayan Foreign Report dergisi (Mayıs-Haziran 2007) ayrıca şu bilgiyi veriyor:

* 1 ton bilgisayar atığındaki altın, 17 tonluk bir altın cevherindekinden çok.

* Atık elektrik devrelerindeki bakır, bu maden cevherindeki bakırdan 40 kat daha zengin.

* Atıklarda altın, bakır, alüminyum gibi yararlı metallere karşın; kurşun, civa, kadmiyum gibi zararlılar da var. Söküm işleri yapılırken, sağlık önlemi alınmadığını tahmin edebilirsiniz."